Een ode aan de Gurbandi-amandel

van Abdulrab Qasimi, een Afghaanse vluchteling uit Ghorband, die in de lente van 2001 in Denemarken aankwam

TEXT: Ik was 13 jaar oud toen ik na een erg ernstig verkeersongeval zwaar gewond raakte. Mijn grootvader uit Kabul haalde me op en nam me mee naar Ghorband, waar ik ben geboren.

Hij dacht dat het goed zou zijn voor mijn gezondheid om dicht bij de natuur te wonen en goed en vers te eten, zoals men dat in Ghorband deed. 

Dus nadat ik uit het ziekenhuis was ontslagen, verhuisde ik met mijn grootvader naar Ghorband. 

De mogelijkheden voor een jonge man zoals ik waren in Ghorband erg beperkt, dus ik verveelde me erg. Toen gaven ze me deze rubab (muziekinstrument). Hij is een van mijn oudste vrienden. 

En in Ghorband kreeg ik ook heel veel verse vruchten, die bekend zijn in heel Afghanistan - en dan vooral onze amandelen: 

Ghorband-amandelen bevatten veel gezonde vetten (onverzadigde vetzuren). We hebben ook wilde amandelen die in de bergen groeien. Die smaken wat bitter en bevatten meer vet dan de zoete amandelen die we op de plantages verbouwen. 

Omdat ik een schedelbreuk had, masseerden ze mijn hoofd met amandelolie en maakten ze ook allerlei gerechten met amandelen die ik dagelijks at. Dat deden ze omdat men dacht dat amandelen goed waren bij botbreuken. 

Ik bleef 3 jaar in Ghorband, totdat ik weer helemaal hersteld was. 

En toen ik deze amandelen van Warfair vandaag zag, kwamen al mijn herinneringen aan Ghorband weer helemaal boven. Ze zeggen dat de amandelen rechtstreeks uit Ghorband komen. 

Nu zal ik ze even proeven om te zien.... hmm ja, ja, het zijn echte Ghorband-amandelen. 

We hebben nog steeds amandelplantages in Ghorband. De beste amandelen van Afghanistan komen uit Ghorband. In de provincie Balkh hebben ze ook goede amandelen, maar die zijn erg droog. Onze bevatten veel goede vetten. Gewoon de beste. Wauw... 

Bedankt aan Tahmina Salik en Edris Qasimi voor hulp met de video en de vertaling.